یک معلم اخلاق خانم داشتم که خیلی دعوایی حرف میزد و داد و فریاد می کرد یا به عبارتی خیلی انذاری صحبت می کرد، کلاسشو دوست نداشتم اما یه حرفشو یادم نمیره و به خاطر همین یه حرف خیلی وقتا ذکر خیرش رو میکنم؛

میگفت مگه تو همه تلاشت رو کرده ای که حالا نا امید نشسته ای؟ آدمی حق نا امید شدن داره که همه تلاشش رو کرده باشه. (که نتیجه تقریبا منطقی این حرف این میشه که آدم هیچوقت حق ناامیدی نداره چون تقریبا هیچ وقت نمیتونه ادعا کنه که تمام تلاشی که ممکن بوده رو انجام داده!!)

همیشه فقط وقتی دلتون گرفته،

وقتی از دست کسی عصبانی هستید،

وقتی درمانده هستید،

وقتی دلتون میخواد برای یکی حرف بزنید،

حتی وقتی که دلتون براش تنگ شده؛

همیشه فقط اینجور موقع ها گوشی تلفن رو برندارید تا به دوستتون زنگ بزنید...

گاهی به این خاطر بهش زنگ بزنید،

از سر این دغدغه که نکنه دل اون گرفته باشه،

نکنه اون دلش میخواد با یکی حرف بزنه،

نکنه اون از دست یکی عصبانیه و دلش میخواد با یکی در میون بذاره...

آره بیایید گاهی وقتا خودخواهیامونو کنار بذاریم ...

گاهی وقتا از میانه برخیزیم شاید چیزهای بهتری گیرمون اومد...

آیا باید برای اینجوری که داریم زندگانی می کنیم دلیل پیدا کرد؟
آیا پیدا کردن دلیل به نحوه گذرانش تاثیری می گذارد؟

آیا لازم است سوال کنیم و یا کسی را پیدا کنیم؟؟

این سوالات خودشون سوال هستن! حالا چطور می پرسی که آیا باید سوالی داشته باشیم؟

من فکر میکنم که ما انسانها در خلقت خودمون هیچ نقشی نداشته و نداریم ( خدا گفته من وقتی شما رو آفریدم ازتون نظر نخواستم) ما در ذات و خلقتمون نمی تونیم دست ببریم ما رو به ما داده اند مثل یک انسان خام و گفته اند خودت بسازش. به نظرم ما یکسری default setting  داریم که اونها همیشه هست. ما بر اساس اونها می تونیم یکسری کارها و خلاقیتها داشته باشیم. حالا منظورم از این حرفا چیه؟ میخوام بگم که به نظر من اینکه سوال بپرسیم یا نپرسیم دست ما نیست. ما به هر حال پرسنده ایم! می تونیم نپرسیم اما این دلیلِ این نیست که در ذهن ما سوالی نیست. می تونیم سوال نپرسیم اما فکر میکنم که زنده بودن آدم به حرکته و اون چیزی که تولید حرکت میکنه سواله و کسی که به سوالهاش توجه نکنه و اونها رو نادیده بگیره، دیگه اون چیزی نیست که باید باشه، یا اون بهترین چیزی نیست که می تونه باشه. شاید دیگه خیلی زنده نیست.

اما اینکه باید دنبال کسی بگردیم یا نه؟ به نظر من اون چیزی که جواب این سوال رو تعیین میکنه عقل و منطق (اقلا در بدو امر) نیست. جواب این سوال رو به نظر من قلب ما میگه. هر کس باید صادقانه با قلب خودش به گفت و گو بشینه و خوب حرفای اون رو گوش کنه. قلب خودش میگه که دنبال کسی میگرده یا نه و اگه میگرده اون چه کسیه؟