خداییش از نظر دوست هیچ وقت توی زندگیم کمبود جدی ای نداشته ام، هم خوب میتونم دوست داشته باشم و دوستام هم میتونن دوستم داشته باشن.

اما بهترین دوست من یکی بوده، دوستی که فرصت دعوا کردن باهاش رو داشته ام، فرصت قهر کردن، شدیدا انتقاد کردن، با هم گریه کردن، با هم خندیدن، و اون خواهرم بوده. همیشه نزدیک، همیشه در دسترس...

نسبت به همه اعضاء خانواده ام این حس رو دارم ...

یه وقتی با خودم فکر کرده بودم، اگه بتونم توی خونه روابط  رو درست کنم هنر کرده ام. واقعیت اینه که در دوستیهای دیگه آدم با طرفش خیلی فرصت دعوا کردن نداره، چون همیشه با هم نیستن، اما با کسایی که همیشه هستی بیشتر اصطکاک پیدا میکنی، و فکر میکنم اگه مهربونی رو اینجا پیدا کنم واقعی تر از هر جای دیگه است...

خواهرم بهترین دوست منه...

و مادرم و پدرم و برادرهام...